"Zoek niet naar Liefde,
maar zoek slechts naar alle barrières
die je ertegen hebt opgebouwd."
— Rumi
Je hoeft niet op zoek te gaan naar zelfliefde.
Sterker nog, ik vond dat woord vroeger behoorlijk saai.
Een beetje zweverig misschien.
Verouderd.
En eerlijk gezegd had ik geen idee hoe iets dat zelfliefde heette
ooit mijn problemen zou kunnen oplossen.
Ik had het niet meer mis kunnen hebben.
Want achteraf gezien bleek het één van de grootste doorbraken
in mijn ontwakingsproces.
Zelfliefde hielp mij mijn frequentie te verhogen.
Tot het punt waarop ik de frequentie van Source kon ontmoeten.
De frequentie van mijn Ware Goddelijke Essentie.
En vanaf dat moment begon werkelijk alles te verschuiven.
Zelfliefde.
Het is geen ding.
Het is een frequentie.
Het is de frequentie waarmee wij gecreëerd zijn.
Dus in plaats van daarbuiten te blijven zoeken...
In relaties.
In succes.
In prestaties.
In gezien worden.
In gekozen worden.
In begrepen worden.
Ontdek ik steeds meer dat het om iets heel anders gaat.
Dus mijn vraag aan jou is:
Waar ben jij op dit moment op zoek naar Liefde?
Want dit weet ik inmiddels:
Waar we werkelijk naar verlangen, is veel dichterbij dan we denken.
Onder al die verlangens leeft een dieper verlangen:
Het verlangen om thuis te komen.
Thuis bij onszelf.
Deze verkenning is een uitnodiging om de relatie te herontdekken die onder alles ligt.
De relatie die je hebt met jezelf.
Met jouw volledige zelf.
Met het geheel van jou.
Niet alleen met de delen die zich krachtig voelen.
Of open.
Of in alignment.
Maar ook met de delen die bang zijn.
De delen die zich afgewezen voelen.
De delen die hebben geleerd te overleven.
Genezing begint wanneer elk deel van jou erbij mag horen.
Wanneer elk deel welkom is.
Wanneer elk deel geliefd mag zijn.
Want ieder deel van jou verdient Liefde.
Jij verdient Liefde.
Jij verdient zelfliefde.
Omdat niemand dat mooier aan jou kan geven dan jijzelf. ;-)
We groeien allemaal op binnen systemen van conditionering.
Ideeën over:
succes,
relaties,
veiligheid,
presteren,
identiteit,
en hoe het leven eruit hoort te zien.
Langzaam, langzaam,
zonder dat we het beseffen,
passen we ons aan die structuren aan.
We verankeren ze in onszelf.
Logisch ook.
We worden geboren in het programma,
en het programma wordt geboren in ons.
Het is uiteindelijk hetzelfde.
We passen onze eigen frequentie aan
aan de frequentie om ons heen.
Dat moeten we wel.
We leren overleven.
We leren delen van onszelf onderdrukken.
We leren de buitenwereld scannen op veiligheid.
En er gaat niets mis.
Dit is allemaal onderdeel van het plan.
Onderdeel van je prenatale contract.
Voor mij zie ik nu dat mijn zenuwstelsel jarenlang in hyperalertheid leefde.
Altijd aan het scannen.
Altijd aan het voelen.
Altijd bezig spanning te voorkomen.
En hoewel het er van buiten functioneel uitzag,
voelde ik me vanbinnen volledig losgekoppeld van mezelf.
Maar nogmaals:
hoe weet je dat iets ongezond is,
als het alles is wat je ooit hebt gekend?
Een niet-normaal dat “normaal” wordt.
In ieder geval voor mijn zenuwstelsel.
Als Liefde onze natuur is,
waarom voelt het dan vaak zo moeilijk om haar te ervaren?
Dat is een vraag die ik mezelf vaak heb gesteld.
En ik denk dat het antwoord eigenlijk heel eenvoudig is.
Het leven gebeurt.
We komen deze wereld binnen volledig open.
Met een open hart.
Met een open geest.
Open voor het leven zelf.
Diep verbonden met ons Ware Zelf.
Met onze Creator.
Met Thuis.
En dan komen we hier terecht.
In deze werkelijkheid.
In deze dichte frequentie.
En onze programmering begint te veranderen.
We erven frequenties die eigenlijk niet van ons zijn.
We beginnen ons aan te passen.
We leren wat geaccepteerd wordt.
Wat wordt afgewezen.
Wat veilig is.
En wat niet.
We leren hoe we kunnen overleven.
We leren hoe we erbij kunnen horen.
We leren hoe we pijn kunnen vermijden.
En naast de pijn die we ervaren,
ontstaat er een gekwetst deel in ons dat bescherming nodig heeft.
En ons beschermingsmechanisme doet zijn werk heel, heel, heel goed.
En langzaam,
zonder dat we het echt doorhebben,
verwijderen we ons van onszelf.
We beginnen een andere frequentie te dragen.
En misschien is dat wel het meest ongemakkelijke van alles:
niet langer jezelf zijn.
Maar we passen ons aan,
omdat dat hier normaal lijkt te zijn.
Dus we doen mee.
Zonder dat we het beseffen.
En toch blijft er diep,
heel diep,
in ons hart een gevoel aanwezig:
er moet meer zijn.
En dan begint het ego buiten zichzelf te zoeken
naar datgene waarvan het zich vanbinnen afgescheiden voelt.
Liefde.
Veiligheid.
Erbij horen.
Waarde.
Verbinding.
En omdat we op de verkeerde plek zoeken,
eindigt die zoektocht nooit echt.
Tenminste,
niet voor lang.
We blijven het volgende najagen.
Het volgende moment.
De volgende vervulling.
Tot...
Tot...
Er iets openbreekt.
Tot we naar binnen beginnen te keren.
Tot we beginnen te luisteren.
Te voelen.
Eigenaarschap te nemen.
Toe te laten.
Dat is waarom zelfliefde nu zo belangrijk voor mij voelt.
Het leert mij dat oude mechanisme los te laten
en terug te keren naar mijn eerste Liefde.
Mijn eerste verliefdheid.
De verliefdheid op mij.
Op mijn eigen frequentie.
Op mijn eigen energie.
Op de energie van mijn verbinding met de Creator
en met mijn Ware Goddelijke Essentie.
Op mijn eigen incarnatie hier.
Op mijn eigen mens-zijn.
Dat gevoel van verliefd worden.
Ik wil steeds opnieuw verliefd worden op die Liefde.
Steeds opnieuw.
Steeds opnieuw.
Dit is een reis.
De reis terug naar onszelf.
De reis terug naar de plekken waar we onszelf hebben achtergelaten.
En langzaam,
stukje voor stukje,
brengen we onszelf weer thuis.
Wanneer ik vandaag de woorden zelfliefde hoor,
denk ik niet langer aan zelfverbetering.
Of aan mezelf repareren.
Of aan een betere versie van mezelf worden.
Ik denk aan frequentie.
Ik denk aan resonantie.
Ik denk aan thuiskomen.
Want hoe meer ik opnieuw verbinding maak met mijn eigen frequentie,
hoe meer alles verandert.
Maar omdat ík eerst verander.
Omdat ik de Liefde die ik ben al voel.
De Liefde waarmee ik gemaakt ben.
De manier waarop het Universum simpelweg verliefd is op mij.
En op jou.
Dan kunnen we stoppen met zoeken.
Met najagen.
Met proberen.
In plaats daarvan beginnen we ons te herinneren.
Te herinneren wie we zijn.
Te herinneren wat we zijn.
Te herinneren dat we Liefde zijn.
De Liefde die er altijd al was.
Onder de angst.
Onder de conditionering.
Onder de overlevingspatronen.
En van daaruit gebeurt er iets prachtigs.
Het leven begint weer te stromen.
Ik sta simpelweg meer van mijzelf toe om hier te zijn.
Meer van mijn waarheid.
Meer van mijn essentie.
Meer van mijn frequentie.
Zelfliefde.
Ah ja.
Het is verliefd worden op wie je al bent.
Opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.
Woh.
Dit is een frequentie.
En je kunt je haar weer herinneren.
Carl Jung
Neem de tijd.
Verken op jouw tempo.
En geniet van het ontdekken
van steeds meer van wie je werkelijk bent.
Kies wat voor jou klopt.
Elk thema is een ingang.
Vertrouw wat resoneert en laat je intuitie je de weg wijzen.
Voel je dat dit thema iets in je raakt?
Verken een SideTrack Journey en dompel jezelf onder om de transformatie dieper te onderzoeken en te ervaren.
Hoewel een groot deel van dit werk van binnen plaatsvindt, kan het ook heel waardevol zijn om deze thema's samen te verkennen.
Luister naar een podcast die is ontstaan vanuit een live verkenning en ontdek de inzichten, vragen en reflecties die zich ontvouwen in een gedeelde ruimte.
(Alleen in Engels, maar gebruik vooral de ondertitels als dat fijn voor je is)
Het leven zelf is de reis.
CoreTrack ondersteunt je om dit werk stap voor stap te integreren in je dagelijks leven, één dag tegelijk.
The Source.guide is een creatie vanuit liefde, tot leven gebracht door:
Yes Creation BV
Ooiweg 7
7312 AK Apeldoorn
We horen graag van je.
Je kunt ons ook hier vinden:
Facebook | Instagram | LinkedIn
Naar boven