De afgelopen weken voelde ik dat er iets in mij opnieuw werd geordend. Echt vanbinnen. Energetisch.
Ik kreeg van die beelden en ik voelde het vooral gebeuren. Het is eerder ook gebeurd, dat ik beelden zag en veel voelde en ik wíst: o, er staat weer iets te gebeuren. Ik heb alleen nog geen idee wat dan precies.
Ik voelde de verandering al voordat ik kon zien wat ze in mijn leven teweeg zou brengen.
Het was alsof de blokjes in een andere volgorde werden gelegd in mij, waardoor er meer ruimte ontstond. Meer doorstroming.
Er ging een intensieve periode aan vooraf. Tijdens een reis naar Polen en Auschwitz kwam er veel in beweging.
Wat was het intens.
Wat was ik daar aan het opruimen en loslaten uit andere ervaringen en levens?
Ik voelde het aan alles. Oude stukken werden aangeraakt. Mijn lichaam voelde onrustig. Mijn binnenwereld schudde.
En daarna...
Daarna werd het stiller.
Stiller.
Met veel meer ruimte.
Zucht.
Hoe wonderlijk allemaal.
Als je er middenin zit, heb je het nog niet zo door. Als ik er nu op terugkijk en voel, was het zó duidelijk.
Duidelijk ín mij.
Mijn uiterlijke leven zag er echt nog wel hetzelfde uit.
Ik was anders aanwezig. Mijn energie stroomde anders. Mijn verhouding tot mijn werk, mijn lichaam, relaties, veiligheid en ontvangen begon te verschuiven.
Ja, zo gaat dat.
Eerst verandert er iets vanbinnen. Je bewustzijn verschuift. Je energie verandert. Je verbinding met jezelf en met Source verdiept zich.
De buitenwereld heeft nog even de vorm van wie je daarvoor was.
De buitenwereld is ook een replay van je bewustzijn. Wat je nu buiten jezelf ervaart, is een vertraagde weergave van wie je eerder was. Dus het is ook logisch.
En dan begint je leven jouw verandering te tonen.
Zo cool.
Het ging eerst wel écht ergens over.
In de periode daarvoor had ik in verschillende relaties steeds dezelfde beweging gezien.
Het leven had het me zo laten zien.
En het leven gaf me, door deze relaties en ervaringen heen, zó de uitnodiging om te kijken, te doorvoelen en de oude lussen voor eens en altijd te sluiten.
Dit was mijn kans.
Ik wíst het.
Hoe moeilijk ook.
Want heel eerlijk: dat deel in mij was volop aan het zoeken in die relaties.
Dat deel in mij, dat kleine meisje, dat om zich heen greep:
Papa, waar ben je?
Papa, zie je me wel? Kies je wel voor mij?
Ik dacht dat je er was, pap. Waar ben je?
Dit waren geen gedachten waar ik me bewust van was, maar het was er wel. Het leefde in mijn lichaam.
En nu kwam het vol naar boven.
Daar dienen onze relaties voor, hè? Het zijn onze spiegels van wat er ín ons leeft, aan energie en frequentie.
Maar oh, wat deed het pijn.
Ik voelde het als een brandende pijn in mijn borst. Een open plek. Iets wat bleef wachten op een einde dat nooit kwam.
De mensen die ik ontmoette, raakten die plek aan. Iedere keer ontstond de hoop dat het verhaal deze keer anders zou aflopen. Dat iemand zou blijven. Dat iemand mij volledig zou zien. Dat iemand alsnog zou geven wat vroeger ontbrak.
Zo probeerde ik buiten mezelf af te maken wat ooit in mij onafgemaakt was gebleven.
Mijn hoofd kende inmiddels veel van deze beweging. Mijn lichaam bleef zoeken naar de ervaring waardoor de lus eindelijk zou sluiten. Het was de brandende pijn van nu, maar eigenlijk van toen. Het was dezelfde pijn.
En je kunt het weten, snappen met je hoofd, maar dat is niet helemaal genoeg. Het wil gevoeld worden.
Het wil echt doorleefd, be-leefd en ge-leefd worden.
En die pull, die kracht die je ernaartoe trekt, om het maar te gaan voelen, is ook zo verdraaid sterk.
Je hoofd kan van alles denken. Het lijf wil er echt heen.
Naar die specifieke frequentie om het op te lossen. Het lijkt dan verliefdheid, maar het is iets heel anders; het is de enorme pull om dit stuk in jezelf los te trillen en op te lossen.
Dat kan ook alleen daar. In die ervaring, in die energie, in die frequentie die zo lijkt op de triangulatie en verstrikking van vroeger.
Ik zie inmiddels: wil je dat oude stuk echt oplossen, dan vraagt dat om eenzelfde soort verstrikking waarin je nu anders kunt kiezen. In die energie van toen, die zo vertrouwd voelt, lijkt het comfortabel, maar is het er om je te laten zien waar je nog niet vrij bent. Waar je nog meer vrijheid mag gaan ervaren.
Dát is de kracht van wat vertrouwd is.
Vertrouwd.
Niet veilig. Maar vertrouwd.
Dit is een zenuwstelsel dat de werkelijkheid herkent waarin het gevormd is. Die werkelijkheid voelt zo bekend. Het lichaam keert ernaar terug omdat dit het veld is waarin het heeft leren overleven.
Het is het normaal dat nooit werkelijk normaal was.
Hoe weet een vis dat hij in water zwemt?
Hoe herkent een lichaam onveiligheid wanneer onveiligheid het enige is wat het heeft gekend?
Zo komen we steeds opnieuw terecht in ervaringen die dezelfde oude pijn aanraken. Andere jasjes. Andere gezichten.
De mensen lijken te veranderen. De omstandigheden lijken te veranderen. De diepere beweging blijft echter gewoon hetzelfde. Tot je hem doorziet, doorvoelt en oplost.
Als jij mij uiteindelijk ziet, kiest en vasthoudt, kan ik ontspannen.
En dan komt de helderheid.
Het lijkt te gaan over de relatie.
En het gaat over de wond van de relatie met je vader en moeder.
Het is altijd oud.
Maar ik weet nu: via mijn human vader speelt dit zich uit.
Via hem werd de afwezigheid concreet. In mijn menselijke leven richtte mijn verlangen zich op hem. Ik wilde, onbewust hoor, door hem gezien en gekozen worden. Een jong deel in mij geloofde dat zijn aanwezigheid de open plek kon vullen.
Maar eigenlijk gaat het zoveel dieper.
Die menselijke vader is ook maar een representant. Een representant van iets veel groters.
Over welke vader gaat dit werkelijk?
Tsja. Deze vader weerspiegelt mijn eigen ervaren afstand, mijn alleen zijn, mijn alleen en afgescheiden voelen, tot mijn goddelijke oorsprong. Tot mijn Schepper-Bron. Tot de levende verbinding waaruit ik ben ontstaan. Tot mijn Divine Parent en tot mijZelf.
De menselijke ervaring van afscheiding laat ons geloven dat we onze oorsprong zijn kwijtgeraakt. We zoeken vervolgens buiten onszelf naar de liefde, veiligheid en bedding die bij die oorspronkelijke verbinding horen.
We vragen een ouder, partner, kind, werkgever of het leven om ons terug te geven wat we denken te hebben verloren.
Iets in ons blijft roepen:
Zie mij.
Herken mij.
Laat mij voelen dat ik besta.
Breng mij thuis.
Overal en op iedereen plakken we ditzelfde dubbelbeeld.
Zo moet een partner ons iets geven. Of een vader. Of een baas. Zo spelen we overal diezelfde wond uit. De diepste kernwond waar deze realiteit mee doordrenkt is: de ervaren afscheiding van Source en van onsZelf.
En dan, ergens onderweg, ontdekken we dat de verbinding waarnaar we zoeken nog altijd in ons aanwezig is.
Onze Divine Essence is nooit beschadigd of afgescheiden geraakt. Het deel in ons dat zich alleen voelde, heeft de verbinding tijdelijk niet meer kunnen ervaren. Het wachtte op iemand buiten zichzelf, terwijl de weg naar huis vanbinnen lag.
De diepste lus sloot toen ik het deel in mij dat nog altijd wachtte, zelf begon thuis te brengen.
Toen ik haar zag.
Toen ik bij haar bleef.
Toen ik haar ervaring volledig toeliet.
Toen ik haar hielp herinneren waar zij werkelijk vandaan komt.
De verbinding met mijn oorsprong begon opnieuw in mijn lichaam te landen.
En zij begon te vertellen.
Vertellen.
Vertellen.
En ik luisterde.
Zó was het dus voor jou.
Dat luisteren en vertellen is een wonderlijke ervaring. Je gaat echt door andere ogen kijken. Door de ogen en vanuit het bewustzijn van toen.
En dat is een heel andere ervaring, kan ik je nu vertellen.
Toen deze beweging in mij begon te veranderen, merkte ik hoeveel energie er in die open lus had gezeten.
Wachten kost energie.
Zoeken kost energie.
Controleren kost energie.
Steeds opnieuw aftasten of iemand blijft, kiest, ziet of draagt, kost energie.
Buiten jezelf grijpen, grissen, tasten, zoeken, vasthouden... het kost zoveel energie.
Het is het zoeken naar die delen in ons die zo graag thuis willen komen.
Wanneer een afgescheiden deel thuiskomt, wordt die energie opnieuw beschikbaar. Er ontstaat ruimte. Het lichaam hoeft dezelfde werkelijkheid steeds minder vaak te herscheppen. De buitenwereld hoeft de oude pijn niet langer zichtbaar te maken.
Mijn angst smelt.
Ik zak dieper in mezelf.
Mijn vertrouwen en innerlijk weten groeien.
Ik word steeds meer oké met alles wat er gebeurt.
Vanuit die ontspanning begin ik ook beter te zien hoeveel het leven mij al aanreikt. Ik denk ergens aan en de oplossing verschijnt op een manier die ik zelf nooit had kunnen bedenken. Dit gaat steeds sneller, steeds bewuster, steeds duidelijker.
It is happening before my eyes... ;-)
Ik verlangde naar een oplossing voor mijn e-mails en precies die mogelijkheid kwam naar me toe.
Ik bestelde iets dat niet goed werkte. Ik dacht: dat moet ik een keer uitzoeken en oplossen.
Kort daarna kreeg ik een appje:
Ik stuur dit naar je toe.
En wat werd er naar me toegestuurd?
Precies hetzelfde ding. Alleen nu in een vorm die wél werkte.
Ik hoef het niet af te dwingen. Ik hoef niet te bepalen hoe iets opgelost moet worden. Ik merk op dat het gebeurt.
Het leven beweegt naar me toe.
Alles gaat steeds verder open.
En daarmee diende zich ook een volgende grens aan.
Hoeveel van deze energie kan ik aan?
Hoeveel ruimte, liefde, creatie en ondersteuning kan ik werkelijk ontvangen?
Waar voel ik dat ik tegen mijn volgende grens aanloop?
Want ook ontvangen vraagt om een container.
Ook groei vraagt om een bedding.
Ook een grotere stroom vraagt om de ruimte om er werkelijk doorheen te kunnen bewegen.
Dezelfde innerlijke beweging werd zichtbaar in mijn werk.
The Source groeide. Er stroomde steeds meer door mij heen. Meditaties, cursussen, transmissies, teksten en nieuwe ontdekkingen vonden hun vorm.
Iedere creatie bracht ook een hele reeks praktische handelingen met zich mee. Bestanden moesten worden voorbereid, vertaald, geüpload, ingepland, verbonden en op verschillende plekken gepubliceerd. E-mails moesten worden geschreven. Informatie moest worden bijgehouden.
Overal ontstonden open lussen.
Ik wilde ze sluiten.
Ik wilde creëren en daarna voelen dat de creatie werkelijk haar plek had gevonden.
Tegelijkertijd verlangde mijn lichaam naar iets anders. Naar wandelen. Bewegen. Fascia-oefeningen. BodyBalance. Buiten zijn. Rust. Ruimte om te voelen. Ruimte waarin nieuwe creatie door mij heen kon stromen.
Ik merkte dat ik steeds vaker dacht:
Wie komt mij helpen zodat ik dit allemaal kan dragen?
Een assistent leek een logische volgende stap. Iemand die de vele handelingen van mij kon overnemen. Ik kende die manier van werken uit eerdere bedrijven en wist hoe ik zoiets kon organiseren.
En toen veranderde de vraag.
Hoe bouw ik een systeem waarin ik überhaupt niet meer alles zelf hóéf te dragen?
Die vraag kwam uit een andere plek in mij.
De ontbrekende dragende structuur hoefde niet door iemand anders te worden ingevuld. Ik begon die structuur zelf te bouwen.
En het gebeurde gewoon.
Als ik het nu beschrijf, lijkt het een lineair verhaal. De werkelijke beweging ontvouwt zich als een bloem die blaadje voor blaadje opengaat.
En in ieder blaadje zit weer een verrassing.
De verrassingen blijven komen.
In de afgelopen twee jaar was The Source inhoudelijk steeds verder uitgekristalliseerd.
Het fundament stond.
De kapstok stond.
Nieuwe creaties konden als jasjes aan die kapstok worden gehangen.
Alleen droeg ik ieder jasje nog steeds eigenhandig naar iedere plek waar het moest verschijnen. Daardoor ontstond er veel meer dan volledig kon landen en doorstromen.
Ook overvloed heeft een bedding nodig.
Wanneer er veel door je heen ontstaat, vraagt dat om een structuur die het kan ontvangen. Een vorm waarin alles zijn plek vindt. Een systeem dat de uitvoeringslussen sluit en de stroom ondersteunt.
Opeens kwamen verschillende delen van mijn leven bij elkaar.
Bijna vijfentwintig jaar geleden werkte ik in mijn eerste baan al aan automatiseringsprojecten. Daarna volgden meer projecten waarin ik processen ontwierp, structuren bouwde en informatie op een logische manier liet doorstromen.
En nu mag ik het opnieuw doen.
Ik bouw een operating system dat straks de verwerking en administratieve handelingen overneemt. Een systeem dat ervoor zorgt dat publicaties hun weg vinden, terwijl ik kan wandelen, bewegen en creëren.
Terwijl ik eraan werkte, kwamen allerlei oude ervaringen terug. Ik herkende zoveel. Ik begreep weer hoe deze processen werken. Ik voelde hoe ik dit zelf kon maken met de techniek van nu.
O.
Daarom heb ik dat allemaal gedaan.
Ja.
Mijn hele leven tot aan nu klopte.
Alles heeft hieraan bijgedragen.
De ervaringen die ooit los van elkaar leken te staan, bleken onderdeel van dezelfde beweging. De kennis was er al. De liefde voor systemen was er al. Het vermogen om een ingewikkelde stroom te ordenen was er al.
Nu kon die hele geschiedenis zich voegen bij wat ik werkelijk wil creëren.
Mijn buitenwereld begon zich te organiseren rond degene die ik inmiddels was geworden.
Technologie speelt een belangrijke rol in de bedding die ik nu bouw.
Ze helpt mij structureren, vertalen, verbinden, terugvinden, voorbereiden en distribueren. Ze zorgt ervoor dat een creatie na het ontstaan haar weg vindt, terwijl ik ruimte houd voor het proces dat werkelijk van mij is.
Tijdens dit proces vertelde iemand mij over een tool waarmee ik mijn stem zou kunnen laten klonen. Ik zou een audio kunnen uploaden en daarna nieuwe meditaties met mijn stem kunnen laten maken.
Mijn lichaam reageerde onmiddellijk.
This is the other way around.
O.
Ja.
Glashelder.
Want een meditatie is voor mij zoveel meer dan een eindproduct.
Ik ontvang iets.
Ik schrijf.
Ik spreek de woorden uit.
Mijn lichaam beweegt door de ervaring heen.
Ik hoor mezelf de nieuwe woorden zeggen.
Mijn energie verandert.
Ik herprogrammeer mezelf.
Dáárom maak ik de meditatie.
Dat is het proces.
Dat is waar het voor mij werkelijk gebeurt.
Daarna ontstaat er een audio die iemand anders kan ontvangen. Dat is een geschenk van het proces. Iets wat ik mag delen nadat het door mij heen is bewogen.
Technologie hoort voor mij niet tussen Source en mij.
Ze mag achter mij komen staan.
Ze mag zeggen:
Geef mij wat werkelijk door jou heen is gekomen. Ik help je het structureren, vertalen, verbinden en op de juiste plekken laten landen.
En dan ontstaat er ruimte.
Ruimte om helemaal zelf te blijven doen wat mij verandert.
Ruimte om ondersteuning toe te laten bij alles wat daarna komt.
Daar ligt voor mij een belangrijke grens in deze tijd:
Wat besteden we uit aan technologie, en welk proces blijven we zelf doorleven omdat juist dat proces ons verandert?
Die vraag geldt voor veel meer dan technologie.
Welke processen in ons werk, onze relaties en ons dagelijks leven vormen ons terwijl we ze doorlopen?
Waar ligt onze levende verbinding?
Welke beweging hoort werkelijk bij ons?
Wat mag gedragen worden door een ander mens, een systeem of technologie?
En wat blijft bij ons omdat het doorleven ervan precies is waarvoor we hier zijn?
Zelfliefde betekent voor mij dat ik mezelf niet langer verlaat in het contact met een ander.
Ik hou van samenwerken. Ik ontvang graag. Ik voel dankbaarheid wanneer mensen iets aanreiken, met me meedenken of naast me komen staan.
Ik wil helemaal niet alles alleen doen.
De betekenis van ondersteuning is veranderd.
Een ander mens hoeft mijn fundament niet meer te worden.
Technologie hoeft mijn bron niet te worden.
De buitenwereld hoeft mijn veiligheid niet te produceren.
Mijn fundament ontstaat in de levende verbinding met Source, mijn Divine Essence en mijn menselijke zelf. Vanuit die bedding kan ondersteuning vrij binnenkomen.
De ander mag zichzelf zijn.
Technologie mag doen waar ze werkelijk behulpzaam is.
Het leven mag oplossingen aanreiken in vormen die mijn menselijke mind nooit had kunnen bedenken.
Ik hoef niemand meer verantwoordelijk te maken voor het sluiten van mijn oude lus.
En daardoor kan ik zoveel meer ontvangen.
Ondersteuning hoeft geen open plek in mij meer te vullen.
Ze mag zich voegen bij wat al in mij stroomt.
Mensen kunnen naast me komen staan.
Technologie kan achter me komen staan.
Het leven kan om me heen bewegen.
En ik kan in mezelf blijven staan.
Ik voel hoe snel het nu gaat.
Er komen nog steeds oude delen omhoog. Ze mogen er zijn. Ieder deel mag thuiskomen. Elk puzzelstukje mag zijn nieuwe plek vinden.
Daaronder groeit de ruimte.
Ruimte.
Ruimte.
Ruimte.
Ruimte om te genieten.
Ruimte om dankbaarheid te laten stromen.
Ruimte voor mijn lichaam.
Ruimte om te wandelen en te bewegen.
Ruimte voor liefde.
Ruimte voor de creatieve stroom.
Ruimte om mijn leven te ontvangen terwijl het zich ontvouwt.
Ik heb de verandering eerst in mezelf gevoeld.
Nu zie ik hoe mijn buitenwereld begint mee te bewegen.
Oplossingen verschijnen.
Mensen reiken precies op het juiste moment iets aan.
Eerdere ervaringen krijgen een nieuwe betekenis.
Mijn werk krijgt een bedding die past bij wie ik ben geworden.
En ik zak.
Ik vertrouw.
Ik ben oké met wat er gebeurt.
Dit is voor mij wat werkelijke ondersteuning is.
Je hoeft vooraf niet te weten hoe alles zich zal ontvouwen. Je blijft aanwezig bij wat zich in jou beweegt. Je brengt de delen thuis die nog altijd buiten zichzelf zoeken. Je verdiept de verbinding met wie je werkelijk bent.
Vanuit die uitlijning wordt de volgende stap zichtbaar.
Soms verschijnt die stap als een innerlijk weten.
Soms als een onverwacht bericht.
Soms als iemand die precies datgene aanreikt waar jij kort daarvoor aan dacht.
Soms als een systeem dat ineens mogelijk maakt waarnaar je al lange tijd verlangde.
Het leven draagt je op manieren die je menselijke mind vooraf niet kan bedenken.
Je herkent een open lus aan de stille hoop dat een ouder, partner, kind, werkgever, geld, succes of je lichaam jou uiteindelijk zal geven waar een deel in jou nog op wacht.
Ergens in jou leeft dan de vraag:
Als jij mij eindelijk ziet, kiest, erkent of draagt, kan ik dan ontspannen?
Welk deel in jou stelt die vraag?
Waar verlangt het werkelijk naar?
En over welke vader, moeder, geliefde of bron gaat dit ten diepste?
De beweging begint met het ontmoeten van dat deel.
Met luisteren.
Met aanwezig blijven.
Met voelen hoe de ervaring werkelijk voor dit deel is geweest.
Met het herinneren van de verbinding die nooit werkelijk verdwenen is.
Daar sluit de oude lus.
Daar komt energie vrij.
Daar ontstaat ruimte om te ontvangen.
En daar begint werkelijke ondersteuning.
Neem de tijd.
Verken op jouw tempo.
En geniet van het ontdekken
van steeds meer van wie je werkelijk bent.
Kies wat voor jou klopt.
Elk thema is een ingang.
Vertrouw wat resoneert en laat je intuitie je de weg wijzen.
Voel je dat dit thema iets in je raakt?
Verken een SideTrack Journey en dompel jezelf onder om de transformatie dieper te onderzoeken en te ervaren.
Hoewel een groot deel van dit werk van binnen plaatsvindt, kan het ook heel waardevol zijn om deze thema's samen te verkennen.
Luister naar een podcast die is ontstaan vanuit een live verkenning en ontdek de inzichten, vragen en reflecties die zich ontvouwen in een gedeelde ruimte.
(Alleen in Engels, maar gebruik vooral de ondertitels als dat fijn voor je is)
Het leven zelf is de reis.
CoreTrack ondersteunt je om dit werk stap voor stap te integreren in je dagelijks leven, één dag tegelijk.
The Source.guide is een creatie vanuit liefde, tot leven gebracht door:
Yes Creation BV
Ooiweg 7
7312 AK Apeldoorn
We horen graag van je.
Je kunt ons ook hier vinden:
Facebook | Instagram | LinkedIn
Naar boven