Ik denk dat veel mensen dit diepe gevoel in zich dragen,
en dat het bij steeds meer mensen
steeds sterker wordt.
Dat verlangen naar iets meer.
Lange tijd werd dat vertaald naar meer succes,
meer prestaties,
of meer dingen...
Dat is onze oude gewoonte.
Het pad van het ego,
dat ons steeds vooruit blijft duwen
naar het volgende moment van geluk,
dat misschien nooit komt,
of er heel even is
en vervolgens weer verdwijnt.
Zoals een ezel die achter een wortel aan blijft lopen.
Ik heb het gevoel dat we steeds meer door dat spel heen beginnen te kijken,
en dat we verlangen naar iets diepers.
Ik weet dat ik dat heel lang heb gevoeld.
En pas nu begin ik
een innerlijke vrede te ontdekken
die mijn verbeelding te boven gaat.
Maar hoe had ik zo'n gevoel kunnen herkennen,
als iedereen om mij heen deze realiteit “normaal” noemde?
Dus ging ik gewoon door.
Het leven leven zoals ik had geleerd dat het geleefd hoorde te worden.
Proberen erbij te horen.
Proberen de dingen “goed” te doen.
Proberen veiligheid te creëren.
Maar gelukkig
bleef dat stille gevoel aanwezig.
“Er moet meer zijn dan dit.”
Een diep innerlijk weten.
Natuurlijk was het mijn eigen Hogere Zelf
dat dat gevoel in mij levend hield.
Blijf op koers, Eve.
Kom op meisje.
Het is tijd.
Ja, natuurlijk,
dit gevoel is nooit willekeurig.
Het was al die tijd leiding. het was mijn eigen guidance.
We groeien allemaal op binnen systemen van conditionering.
Ideeën over:
succes,
relaties,
veiligheid,
presteren,
identiteit,
en hoe het leven eruit hoort te zien.
Langzaam, langzaam,
zonder dat we het beseffen,
passen we ons aan die structuren aan.
We verankeren ze in onszelf.
Logisch ook.
We worden geboren in het programma,
en het programma wordt geboren in ons.
Het is uiteindelijk hetzelfde.
We passen onze eigen frequentie aan
aan de frequentie om ons heen.
Dat moeten we wel.
We leren overleven.
We leren delen van onszelf onderdrukken.
We leren de buitenwereld scannen op veiligheid.
En er gaat niets mis.
Dit is allemaal onderdeel van het plan.
Onderdeel van je prenatale contract.
Voor mij zie ik nu dat mijn zenuwstelsel jarenlang in hyperalertheid leefde.
Altijd aan het scannen.
Altijd aan het voelen.
Altijd bezig spanning te voorkomen.
En hoewel het er van buiten functioneel uitzag,
voelde ik me vanbinnen volledig losgekoppeld van mezelf.
Maar nogmaals:
hoe weet je dat iets ongezond is,
als het alles is wat je ooit hebt gekend?
Een niet-normaal dat “normaal” wordt.
In ieder geval voor mijn zenuwstelsel.
En toen kwam mijn point of no return.
En hoe.
Het was een enorme innerlijke verschuiving.
Ik voelde het.
Ik wist het.
Maar het was tegelijkertijd ook te groot om te bevatten.
Op dat moment.
Het leven begon alles op te schudden.
Ik wist niet wat ik ermee moest.
Van buitenaf leek het crisis.
Verwarring.
Instabiliteit.
En oh boy,
voor die overlevingslaag in mij was dat het ook.
Absoluut.
Maar er was ook nog een andere laag in mij.
Een laag die mij droeg.
Een laag van waaruit ik voortdurend gerustgesteld werd.
Ga door.
Ga door.
Omarm alles in jezelf.
Omarm alles in jezelf.
Elke angst.
Elke trigger.
Omarm het.
Ga door.
Je bent op je pad.
Het was mijn Hogere Zelf dat mijn menselijke zelf wakker maakte.
Word wakker uit de droom.
Dus ik weet uit eigen ervaring
dat dit stille verlangen naar meer
er nooit is om je te verstoren.
Het is onderdeel van je plan.
Onderdeel van je prenatale contract.
Dit is het signaal.
Dit zijn je broodkruimels.
Een dieper bewustzijn in ons
dat ons terug probeert te leiden naar onszelf.
En natuurlijk helpt het leven zelf daarbij.
In elk moment.
In ieder aspect.
Alles is vóór je.
Alle relaties.
Alle triggers.
Al het ongemak.
Al het verlangen.
Alle breakdowns.
Ze zijn er om je te ondersteunen
in het worden van wat je werkelijk bent gekomen om te zijn.
at proces kan ongelooflijk ongemakkelijk voelen.
Want op het moment dat we beginnen te voelen
dat er misschien meer is
voorbij de bekende structuren van het leven...
verschijnt vaak ook angst.
Angst voor verandering.
Angst om zekerheid te verliezen.
Angst om buiten te stappen
wat we “normaal” hebben leren noemen.
Ons overlevingssysteem
wil vasthouden aan het bekende.
Zelfs wanneer dat bekende ons pijn doet.
En misschien is dat wel waarom
zoveel mensen nooit echt dieper kijken.
We blijven het volgende moment najagen.
Het volgende doel.
De volgende relatie.
De volgende vorm van vervulling.
In de hoop dat daar
eindelijk vrede gevonden zal worden.
Maar angst zelf is juist de deur.
Want als het niet zo ongemakkelijk voelde,
zouden we dan ooit gaan zoeken?
Zouden we ons openen?
Waarschijnlijk niet.
Ik geloofde dat veiligheid
buiten mij bestond.
In zekerheid.
In controle.
In weten waar het leven naartoe ging.
En mijn menselijke mind
loopt soms nog steeds dat pad op.
Terwijl ik nu weet
dat niets buiten mij
mij werkelijk veiligheid kan geven.
Omdat de diepere disconnectie
altijd binnenin plaatsvindt.
Het gaat uiteindelijk altijd
over de relatie
tussen mij en mij.
We zijn zo geconditioneerd
om buiten onszelf te zoeken naar:
liefde,
waarde,
erbij horen,
zekerheid,
vervulling.
En daarmee raken we los
van onze eigen innerlijke leiding.
Van onze diepere natuur.
Van onze verbinding met de Bron.
Dit is misschien wel
onze diepste menselijke ervaring:
de ervaring van afgescheidenheid.
Afgescheidenheid
van onze Ware Goddelijke Natuur.
En daaruit ontstaat
het gevoel alleen te zijn.
Losgekoppeld.
Verdwaald.
Maar geloof me.
Wanneer je je zo voelt,
open je je voor iets
ongelooflijk moois.
Iets diepgaands.
Je opent je voor
de verbinding met Jou.
Met jouw Hogere Bewustzijn.
De lijnen gaan open.
Je frequentie stijgt.
En wanneer die frequentie stijgt,
sta je op het punt te ontdekken
dat de verbinding zelf
nooit werkelijk verdwenen is.
Dus de echte beweging
gaat maar één kant op:
naar binnen.
Niet omhoog.
Niet naar buiten.
Naar binnen.
Naar voelen.
Naar vertragen.
Naar luisteren.
Naar bewust worden van:
mijn zenuwstelsel,
mijn overlevingspatronen,
mijn angsten,
mijn conditioneringen,
mijn overtuigingen.
En langzaam,
door aanwezigheid,
bewustzijn
en intentie,
begon er iets te veranderen.
Hoe meer ik aanwezig bleef
bij mezelf,
hoe meer ruimte er ontstond.
En vanuit die ruimte
begon ik opnieuw verbinding te maken
met iets diepers.
Een rustigere intelligentie.
Een dieper weten.
Wat ik nu
mijn Hogere Mind noem.
Het leven wordt niet ineens perfect.
Wat is perfect eigenlijk?
Maar je relatie met het leven verandert.
Hoe meer ik angst,
conditionering
en hyperalertheid
uit mijn systeem losliet...
hoe zachter het leven
begon te voelen.
Niet omdat de uitdagingen verdwenen,
maar omdat ik me er niet langer
volledig mee identificeerde.
Er is nu meer vertrouwen.
Meer aanwezigheid.
Meer alignment.
Meer flow.
En eerlijk?
Mijn zenuwstelsel
kan eindelijk beginnen te ontspannen.
Ik voel nu diep
dat dit menselijke leven,
en dit overlevingsmechanisme,
niet het hele verhaal zijn.
Bij lange na niet.
Er beweegt iets veel groters
door ons heen.
Iets dat ons leidt.
Iets dat ons ondersteunt.
En misschien gaat
deze menselijke reis
uiteindelijk wel over
het herinneren daarvan.
Neem de tijd.
Verken op jouw tempo.
En geniet van het ontdekken
van steeds meer van wie je werkelijk bent.
Kies wat voor jou klopt.
Elk thema is een ingang.
Vertrouw wat resoneert en laat je intuitie je de weg wijzen.
Voel je dat dit thema iets in je raakt?
Verken een SideTrack Journey en dompel jezelf onder om de transformatie dieper te onderzoeken en te ervaren.
Hoewel een groot deel van dit werk van binnen plaatsvindt, kan het ook heel waardevol zijn om deze thema's samen te verkennen.
Luister naar een podcast die is ontstaan vanuit een live verkenning en ontdek de inzichten, vragen en reflecties die zich ontvouwen in een gedeelde ruimte.
(Alleen in Engels)
Het leven zelf is de reis.
CoreTrack ondersteunt je om dit werk stap voor stap te integreren in je dagelijks leven, één dag tegelijk.
The Source.guide is een creatie vanuit liefde, tot leven gebracht door:
Yes Creation BV
Ooiweg 7
7312 AK Apeldoorn
We horen graag van je.
Je kunt ons ook hier vinden:
Facebook | Instagram | LinkedIn
Naar boven